Panacota

Onartu behar dut, azkenaldian nire esklaboek (barkatu, jabeek) postregintzan asko hobetzen ari direla... nahiz eta... beno, esango dizuet, nahiz eta oraindik plateren aurkezpena haien ahulgunea izan, azken emaitzak ikustea jada ez nau beldurtzen, meh, meh, meh!!

Oraingo honetan, gozoki italiar guztietatik nagusia egitea aukeratu zuten: “Panacota” (entzun dudanaren arabera, “eltzeko esnegaina” esan nahi du). Oso erraza da, ikusiko duzue:

Lau anoentzat hurrengo osagaiak erabili zituzten:

250 ml. harrotzeko esnegaina.

250 ml. esnea

3 orria gelatina neutroa

90 gr. azukrea

Ezer baino lehen, edalontzi batean esne freskoa banandu behar duzue, gelatina orriak barruan sartzeko.

Gelatina orriak biguntzen diren bitartean, lapiko batean esnegaina, esnea eta azukrea ipiniko dituzue. Segidan lapikoa sutan ipiniko duzue, indar leuna erabiliz. Plater honi usaina eman nahi badiozue (laranja, limoia, kanela, banilla, etab. erabil ditzakezue hau egiteko), hau da momentua.

Beroa dagoenean, usaina emateko erabili duzuen osagaia lapikotik kenduko duzue eta gelatina gehituko duzue. Hori eginda dagoenean, edukia irabiatu behar duzue 2 minutuz, pikorrak saihesteko.

Hori eginda dagoenean, “Panacota” ia prestatuta dago, bakarrik garrantzitsuena faltatzen zaiolako. Eta garrantzitsuena, dudarik gabe, errezetaren zatirik zailena da: hamar orduz atseden hartzea, lehenengo biak hozkailutik kanpo, eta hirugarren ordutik aurrera, hozkailuan ondo mamitzeko. Gauza honengatik ez zarete zertan kezkatu behar, “Panacota”ren zaporea egun batetik bestera hobetzen delako.

Aizue, oraingo honetan, haiek esneari mango baten zukua gehitu zioten eta, esan zuten arabera, postrea biboteak milikatzeko zegoen....

El Armario jatetxea - Madril

Ez dakit nola egiten duten, baina uztailero jatetxe berri bat aurkitzen dute, orain dela bi urte, “Dolomiti jatetxea” izan zen eta pasaden urtean "La cocina de Plágaro" eta "Restaurante Basarri" izan ziren. Aurten, aukeratutako jatetxea "El armario" izan da, eta Chuecan (Madrilen) kokatuta dago.

Bai, ondo irakurri duzue, “El armario” jatetxea Madrilen dago eta guk Gasteizen bizi gara... pixka bat arraroa da, ezta? Beno gauza da... Nire jabe maiteek Madrilera joan ziren lagunak diren bikote batekin ihesaldi bat egiteko eta noski, leku berezi bat behar zuten afaltzeko... jabeen lagunek “El armario” jatetxea ezagutzen zuten eta gainera asko gustatzen zitzaien, hortaz, arazorik gabe jatetxe hau aukeratu zuten.

Jatetxea Madrileko hiriaren erdialdean dago; San Bartalome kaleko 7garren zenbakian hain zuzen ere.

Jatetxean menu berezi bat aurki dezakezue, baina ez da dastapen menu bat, ezta eguneroko menu bat ere, beno, ea nola azaltzen dizuedan... jatetxeak bakarrik karta dauka, baina menuarekin zuek hasteko plater bat, plater nagusi bat eta postrea kartatik aukera ditzakezue, eta fakturaren zenbatekoa 20 eurokoa izango da (BEZa eta edaria barne sartuak ez daude).

Agian karta ez da oso luzea, baina bederatzi hasteko plateren artean eta hamabi plater nagusi izanda, menu berezi batzuk atera ditzakezue ziur aski, beno haiek lau pertsonen artean, zortzi menu desberdinak atera zituzten (bai, asteburu batean, bi aldiz “El armario” jatetxean afaldu zuten... eta nik, noski, etxean geratu nintzen, beti bezala...).


Hasteko plateren artean frogatu zituzten:

• Txirlak cavara. Hmmm!! Zaporetsuak, freskoak eta gainera cava erabiliz ukituak... ogia saltsan bustitzeko...
• Arroz melenga saiheskia eta txanpinoi freskoekin. “Rissoto”a bezalakoa zen, goxoa eta ondo prestatuta.
• Zartagin galeper arrautzak pistoarekin. Oso plater gomendagarria gauza goxo eta ahul bat jateko asmoa baldin badaukagu.
• Ahuntz-gazta entsalada tipula karamelatuarekin eta laranja eta eztia ozpin-olio saltsarekin apailatuta. Benetan goxoa zegoen! Gainera, udan jateko oso plater aproposa da.


Plater nagusien artean frogatu zituzten:

• Ostruka hanburgesa ogia, rukula eta brie gaztarekin. Ostruka? Nik ez dakit, baina nire jabearen arabera, primeran zegoen.
• Ahate urinekoa ahabia saltsa eta “parisien” patatekin. Hmmm... uste dut, niri ez zitzaidakeela gustatuko baina haiei ikaragarria iruditu zitzaien...
• Oilaskoa curry horira pilaf arroz zuriarekin. Pikantea zen, baina plater hau frogatu zutenen arabera, zaporea eskandaluzkoa zen.
• Bigantxa “carpaccio”a gazta “parmesano” eta rukularekin. Entzun dudanaren arabera, oso berezia iruditu zitzaion jan zuen pertsonari.


Postreak:

• Brownie banilla izozkiarekin. Zalantzarik gabe, postre hau onena zen.... Baina zergatik zegoen hain ondo? Gainera, lehendabiziko egunean Brownie-a momentuan eginda zegoen, eta hori zaporea oso ona izatea eragin zuen.
• Txokolate zopa hotza baratze-marrubiekin. Nahiz eta ona egon, plater hau afari osoko txarrena izan zen. Nire ustez, plater hau itzultzen direnean kartan jarraitzen baldin badu, ez dute berriro eskatuko.


Menu berezi batzuk atera ditzakezue, ezta? Gainera, 20€-gatik (BEZa ez barne sartuta) ez da hain garestia, ezta?

Oro har, plater guztien prestaketa eta aurkezpena oso ona zen, eta horretarako diseinuzko platerak erabiltzen zituzten, neurri zehatz bat aukeratuz zerbitzatuko zen janariaren arabera. Jatetxeko giroa benetan berezia zen, baina hobeto deskribatzen duten hitzak honako hauek dira: iluna, xarma, lasaia eta oso zainduta.

Eta, zer esan ahal dizuet zerbitzuari buruz? Beno, nire jabeek ez dute zalantzarik gai horretan, zerbitzariak oso profesionalak direlako. Beti prest daude bezeroen zalantzei erantzuteko eta laguntzeko beharrezkoa denean. Haiei zerbitzariek konfiantza handi eta erosotasuna eskaini zizkieten.

Bakarrik gauza bat gehiago, nire jabeek behin baino ez zuten joan nahi "El armario" jatetxera, baina azkenean, Madrilen egon ziren bi gauetan joan ziren... honekin dena esanda dago, ezta?

Zuek ere joateko gogoak baldin badituzue, gogora ezazue gomendagarria dela erreserba bat egitea, beraz, beheko aldean utziko dizkizuet jatetxearen helbidea eta telefonoa.




“Restaurante El Armario”
San Bartolome kalea 7
28004 Madril
Telefonoa: 915 32 83 77





Amaitu baino lehen, gustatuko litzaidake joko-etxe bat gomendatzea non gaua amaitzeko aukera izango duzue… nire jabe ipurterreak haien lagunekin zerbait edatera joan zirelako. Zelako aurpegia daukaten! Hala eta guztiz ere, bereziki joko-etxe bat gomendatuko dizuet, “Misa de Doce” deitzen dena, han prestatzen dituzten mojitoak benetan goxoak direlako. Horretaz gain, lokal honetan topatuko duzuen giroa oso ona da, eta horri prezio oso on batzuk gehitzen baldin badizkiogu, ba… Ezagutu dezazuen, hemen utziko dizuegu diseinatu duten logotipoa, baita lokalaren helbidea ere. Hori bai, nire jabeen arabera, zerbitzariak kalean zaudenean zure atzetik joatea zerbait edan dezazun benetan NAZKAGARRIA da, baina onartu behar dugu kasu honetan nahi zutena lortu zutela, bi aldeak benetan pozik geratuz.


Augusto Figueroa kalea 20
Telefonoa: 915 228 288

Meloi sorbetea

Inspirazioaren iturriak ia amaigabeak dira, gutxienez hori pentsatzen dut nire jabeak ikusten ditudanean sukaldean. Batzuetan Arguiñano sukaldariarengatik idatzitako liburu batetik ateratzen dituzte errezetak, baina aurreko egunean, “Ristorante L’oliva”tik hartu zuten gaur azalduko dudan errezeta: “Meloi sorbetea”.

Oso, oso erraza da gaurko errezeta, benetan. Erraza bezain freskagarria, hain zuzen ere. Ez nauzue sinesten? Ains...

Beno, haiek hurrengo osagaiak erabili zituzten:

Meloi erdi (kilo eta koska)
Limoi bat
180gr. azukrea
250ml. Ura


Ikusi nuen arabera, osagai eskas hauekin, meloi sorbetea horrela presta dezakezue:

Lehenengo urratsean, meloiari azala eta haziak kendu behar zaizkio, gero, poliki-poliki txikitu behar duzue meloia. Hori eginda dagoenean, meloia bol batean ipiniko dugu eta irabiagailu batekin likidotuko duzue.

Meloia likido dagoenean, limoi zukua gehituko duzue eta (kontuz! Limoi-oskola gorde behar duzue geroago erabiltzeko) apur bat gehiago, irabiatuko duzue.

Bigarren urratsean almibar arin bat prestatuko duzue. Hori egiteko, sutan ura, azukrea eta limoi-oskola ipiniko dituzue, ondo irabiatuz egosi arte. Memento honetan, nahasketa minutu pare bat gehiago utziko duzue suan etengabe irabiatuz.

Almibarra hotza dagoenean, bolan osagai guztiak nahasteko ordua iristen da.

Eta azkenean, azken pausua iristen da, bola izozkailuan sartu behar duzue, eta beno, pazientzia handia hartu behar duzue, sorbetea lortzeko ia-ia hiru ordu gutxi gora behera behar direlako, hori bai, ordu bakoitzean sorbetea irabiatu behar duzue izotza kentzeko.

Itxura ona dauka, ezta?


Biboteak milikatzeko!!

Ristorante L'Oliva - Vitoria - Gasteiz

Azken finean, azal lodia dute nire jabeek! Afaltzera joan nahi dutela? Beno arazorik gabe, erreserba egiten dute eta katutxoa (hau da, ni neu) etxean uzten dute alhadurak sentitu gabe, eta bitartean, nik nori janaria eta mimoak eskatzen dizkiot?

Beno, aurreko egunean, nire jabe maiteak bere urtebetetzea ospatu zuen; hain zuzen ere, bere 23. urtebetetzea, eta noski etxetik kanpo afari berezi bat egiteko aitzaki ezin hobea izan zen. Eta nora joan ziren? Ba... “Ristorante L’oliva” jatetxera joan ziren. Haiek jatetxea ezagutzen zuten, orain dela bi urte beste afaria “L’oliva”n antolatu zutelako eta gainera, asko gustatu zitzaielako.

Ezer baino lehen, nire jabeen ustez jatetxetik gauza pilo bat nabarmendu ditzake baina denon artean, garrantzitsuenak dira: arnastu den ingurunea eta jendearen arreta Marien aldetik (jantokiko arduraduna).

Jendea jatetxera sartzen denean jantoki txukun bat aurkitzen du, oso ondo apainduta eta primerako mediterraneo ingurune sinestezinarekin, dena, erosotasuna lortzeko lehenengo momentutik.

Mariak eta Giorgiok jatetxea kudeatzen dute eta egia esateko, bikote berezia osatzen dute. Maria jantokia darama eta bere senarra, Giorgiok sukaldeko arduraduna da. Hori, nire esklaboen ustez (barkatu, nire jabeen ustez) urrutitik nabaritzen da, arreta handiz egiten dutelako dena, xehetasun txikien eta guzti ere bai.

“Eta janariari buruz, zerbait berezia azalduko diguzu?” zeure buruari galdetzen diozue... Bai, noski, zerbait azalduko dizuet oraintxe bertan, lehenik jatetxearen kartak ez dituzu aurkituko pizzak eta hori, nire jabeen ustez oso ona da bestelako jaki italiarren berezitasunak ezagutzeko. Gainera, jatetxeko platerak oso harrigarriak dira.

Edozein kasuan, nire jabeek plater guztiak banatzea haien artean aukeratu zutenez (zintzoak diren, ezta? Haien artean bai, nirekin... deus ez!!).

Beno, azkenean haiek hurrengo platerak aukeratu zituzten:

• Entsalada baltsamikoa: Benetan, izugarri gustatu zitzaien. Gainera haiek normalean entsalada askotarikoak prestatzen dituzte, eta entsalada baltsamikoen nahasketa zaporetsua eta harrigarria iruditu zitzaien.
• Espageti lemoi saltsarekin: Plater hori ustekabe atsegina izan zen haientzat. Gainera, platera Mariaren gomendioa izan zen eta azkar, gaueko ustekabean bihurtu zen.
• “Bresaola” carpaccio: Agian ez dakizue, baina “bresaola” hestebete italiar bat da, batzuentzat “cecina”-ren antzekoa da, hara ere, nire jabeen arabera “Bresaola” “Cecina” baino goxoagoa da...
• Meloi sorbetea: Bai, ondo irakurri duzue... meloi sorbetea. Freskagarria, goxoa, afari horretako postrerik hoberena, dudarik gabe.
• Tiramisú: Postre italiar tipiko bat, gainera errezeta originalaren arabera eginda zegoen. Asko gustatu zitzaien eta auskalo, agian egun batean egiten saiatuko dira... kar kar kar


Nire jabeen arabera, plater hauek guztiak zerbait berezia zeuzkaten... denak etxekoak ziren, eta hori gaur egun jatetxe batean aurkitzea ia-ia ezinezkoa da, baina beno, agian hori da bere ezaugarririk nabarmena haren lehiakideen kontra, gainera prezioak igo gabe, nire jabeek 35€ bakoitza ordaindu zituzten (ardoa eta “Limoncello” txupito bat sartuta) . Mariak eta Giorgiok oso harro egon daitezke.

Azkenean, bakarrik nota falta da, eta beno, txaplata haien arabera, jatetxeak 9 merezi du. Hori bai, dastapen menu “ustekabe” bat gehitzen badiote kartari (egiten ari diren arabera “Baisakhi jatetxea”-ren nagusiak), bere nota pixka bat altuagoa izango litzateke. Menu horrek ziur aski arrakasta handia lortuko luke, batez ere kontuan izaten Mariaren gomendioak.

Nolanahi ere, “Ristorante l’oliva” jatetxera joatea gomendatzen dizuet, aldiz, janaria italiarra gustatzen bazaizue.

Joateko gogoak baldin badituzue, gogora ezazue gomendagarria dela erreserba bat egitea, beraz, hemen bere datuak uzten dizkizuet:





Ristorante Italiano L’oliva
C / Beato Tomás de Zumárraga, 70
01003 Vitoria-Gasteiz (Álava)
Tel: 945 22 10 03

Hegaluze eskabetxatua eta tomatearekin egindako lasagna freskoa

Aurreko egunean, haiek sukaldean ikusten nituenean pentsatu nuen: “baina, zenbat lasagna mota ezberdina daude?” Nik ez dakit baina ziur aski pilo bat, gutxienez nire jabeek lauzpabost mota ezberdin egin dituzte (“Kuiatxo lasagna”, ”Barazki lasagna hirugihar-ukituarekin”, “Lasagna porru eta patatatekin” eta Greziar lasagna edo "Moussaka”).

Baina beno, gaurko bertsioa uste dut hoberena dela, gutxienez ni bezalako katutxo politentzat. Bai, asmatu duzue... gaurko errezeta arraina dakar; hegaluzea hain zuzen ere... bere izena da “Hegaluze eskabetxatua eta tomatearekin egindako lasagna freskoa”.

Haiek hurrengo osagaiak erabili zituzten, noski, bi pertsonentzat:

2 hegaluzezko (edo atunezko) azpizun
6 kaneloi plaka
Entsalada tomate bat
Tipula erdi
Azenario bat
Gatza
Olioa
Oreganoa


Nik ez dakit nondik atera zuten errezeta hori, baina bizpahiru aldiz prestatu dute eta nik aldi bakoitzean gogoekin jango nuke, baina ez da horrelako mauka egokituko!

Beno, agian, errezeta azaltzen hasi beharko nuke, ezta?

Hasteko, tipula eta azenarioa txikitu behar dituzue zartaginean sartu baino lehen, gero zartaginean ondo egosten uzteko, gutxi gora behera, 20 minutu su txikian. Hori egiten duzuen bitartean, bol batean olioarekin eta ozpinarekin nahasketa bat prestatu behar duzue (Olio –hiru partez bat- herena behar da).

Bitartean, eltze batean ura egostera ipini behar duzue, kaneloi-plakak prestatzeko (urrats honetan ezin dizuet lagundu, uste dut kaneloi-plakak egosteko fabrikatzailearen argibideak irakurri behar dituzuela).

Esku pare bat daukazue, ezta? Beno, agian tomatea prestatzeko ordua ailegatzen ari delako ;), beno hori egiteko, tomateak garbitu behar dituzue eta hori eginez gero, tomateak xerretan moztu beharko dituzue. Bol batean tomate-xerrak jarriko dituzue, olioz, gatzez eta ozpinez ondo ondatzeko.

Plakak prestatuak daudenean, freskatu behar dituzue.

Tipula eta azenarioa ondo egosita daudenean, sua itzali behar duzue hegaluzea azpizunak ipini baino lehen. Hegaluzea hamabost minutu beratuz utzi behar duzue, eskabetxe baten modukoa lortzeko.

Hori eginda bakarrik gauza bat falta zaizue, platera prestatu. Nire jabeek, atuna geruza bat eta tomate geruza bat txandakatu zituzten.

Azkenean, platera horrela geratu zen:

Biboteak behin eta berriz miazkatzeko, ezta?