Barazki kaneloiak hirugihar-ukitu batekin

Bat, bi, hiru eta, ia-ia, lau hilabete daramatzat errezeta bat idatzi gabe. Buah! Zer gaizki! Zorionez, pasa den igandean nire jabeak plater berezi bat egin zuten, eta noski, ni han nengoen espiatzeko (bai, bakarrik espiatzeko, badakizue haien esaldi gustukoena... “ hau ez da katutxoentzako janaria ”).

Bata bestearen atzetik, osagaiak prestatu zituzten eta hauek izan ziren:

8 kaneloi-plaka
100 gr. kuia
½ kuiatxo
½ tipula
½ piper berde
50 gr. hirugihar
Irina koilarakada bat
Gatza
Olioa

Ah! Gogora ezazue: haiek bi dira, eta osagai hauek bi pertsonentzako dira... gero erantzukizunak ez dizkidazue eskatu, hmmm.

Beno, hasteko, barazki guztiak txikitu zituzten. Bitartean, zartagin bat olioarekin suan ipini zuten. Olioa berotuz gero, tipula eta piper berdea ipini zituzten. Bost minutu geroago, kuia, kuiatxoa eta hirugiharra ipini zituzten eta suan utzi zituzten bost minutuetan, ondo frijitzeko. Buah! Zelako usain ona somatzen zen... hmmm!

Bitartean, edalontzi batean ura egostera ipini zuten, kaneloi-plakak prestatzeko (urrats honetan, uste dut kaneloi-plakak egosteko fabrikatzailearen argibideak irakurri behar dituzuela... izan ere, ez dakit zer motatako kaneloi-plakak erabiliko dituzue.)

Plakak prestatzen zituzten bitartean, bexamel bat prestatu zuten. Nola? Beno, oso erraza da: beti bezala, me me me! Horrela: esne-ontzi batean, olio pixka bat gehitu zuten. Olioa beroa zegoenean, tipula txikituta gehitu zuten. Minutu pare bat geroago, tipula urrezkoa zegoenean, irin koilarakada bat gehitu zuten eta dena ondo nahastu zuten orearen homogeneotasuna lortzeko. Orea lortu zutenean, esnea gehitu zuten gatz pixka batekin eta berriro nahasten zuten, pikorren eraketa saihesteko.

Plakak prestatuta zeudenean, freskatu zituzten. Bitartean, bexamel pixka bat banandu zuten eta barazkiei gehitu zioten, eta noski, dena nahastu zuten.

Azkenean, lan dibertigarriena iritsi zen: plakak barazkiaz bete. Ai ene, janaria ukitzea nola gustatzen zait!

Beno, azkenik kaneloiak estali zituzten bexamelarekin, gaztaz hautseztatu eta labean sartu zituzten, gainerretzeko.

Zelako itxura zeukan. Ala ez?



Azkenik, esango dizuet bere itxuragatik pentsa dezakegun baino askoz hobeagoak ziren.

Baisakhi Jatetxea - Palma de Mallorca

Haserretuta nago! Beno, haserretuta ez, baina harrituta bai... nire jabeak oporretan Mallorcara joan ziren eta, noski, haiek ez ninduten haiekin eraman nire lekua herrian zegoela esanez. Haiek esaten dute Mallorcan hondartza eta kala pilo bat daudela eta, orokorrean, oso politak direla. Hau guztia, noski, gure herrian ez da aurkitzen, baina beno, hori ez zait inporta katutxo polit bat naizelako. Gainera, hondartzetan aurkitzen diren alemaniarrak eta giriak ez zaizkit batere gustatzen… Puaj!!!

Beno ba, nahiz eta haiek Palma de Mallorca izugarri gustuko izan, dirudienez ez dituzte jatetxe berezi gehiegi ezagutzen. Eta, noski, nire jabeak frankizietan bakarrik jaten ezin dutenez bizi, jatetxe polit eta dotore bat bilatu behar zuten izugarrizko kapritxo bat zeukatelako. Eta, nik, zer egingo dut? Ba haien intimitate gastronomikoak hemen idatzi, hau da, azken bolada honetan egiten dudana.

Palmako itsas ibilalditik bueltatxo bat ematen zeuden eta, bat-batean, jatetxe berezi batekin topo egin zuten, zorua arrosa petaloz beteta zeukana eta bere leihoetatik espezia usain handi bat botatzen zuena. Jatetxe honen izena “Baisakhi” da, eta, bere izena aztertu eta gero, argi eta garbi geratzen da indiar jatetxe bat dela.

Entzun dudanaren arabera, izugarrizko sorpresa izan zuten jatetxeko mahaira ailegatu zirenean: Mantela arrosa petaloz beteta zegoen, eta, erdian, argizari polit bat zegoen, giroa argitasun handiz betetzen zuena. Gainera, mahairaino Gupta jauna eraman zituen (hau da, jatetxearen jabea eta sukaldeko nagusia) eta, aulkietan eseri eta gero, zerbitzari bat agertu zen kopak ardoz eta ur freskoz betetzeko.

Bigarren sorpresa, haien arabera, bi minutu pasa zirenean hartu zuten, Gupta jauna lehendabiziko platerarekin agertu zelako. Baina, platerarekin batera, bost ontzi ekarri zituen, bost saltsa mota desberdin egonez ontzi bakoitzean. Gupta jaunak esan zien hiru saltsa leun zeudela, baina beste biak “debekatuta” zeudela izugarrizko azkura eragiten zutelako.

Haien kasuan, umeak bezala direnez, “debekatuta” hitza entzun eta gero, bi saltsa horiek frogatzera joan ziren zuzenean… Haien elkarrizketa entzun nuenean, uste dut haien mingaina erretzen ari zela oraindik…

Gaizki ez badut gogoratzen, lehendabiziko platera haragi-bola batzuk zeuzkan, 2 “kebab” modukoa, beste bi, oilaskoarekin eta barazkiekin, eta beno, agian beste bi zapore desberdinekin (sentitzen dut, baina ez dut gogoratzen, eta uste dut ezta haiek ere).

Nagusiaren semeak bigarren platera ekarri zien: oilasko hanka plantxan egina curryarekin nahaspilatua eta mendarekin estalita. Egun horretara arte, menda freskoa ez zuten inoiz dastatu. Uste dut, hori asko gustatu zitzaiela, haien mingaina itzali zuelako (Me me me... gaixoak!).

Geroago, benetako “delicatessen” bat ekarri zien: bost kutxa txiki bost benetako curryekin, plater bat basmati arrozarekin eta indiar ogi ore selekzio batarekin (zehazki, bost ogi desberdinak). Curryak izan ziren:

• Oilaskoa curryarekin: Bai, tradizionala, baina zapore bereziarekin.
• Basurdea curryarekin: Zelako izena! Ala ez? Beno, haien iritziz izenagatik espero zuten bereziagoa izatea.
• Txahala curryarekin: leuna eta gozoa. Esaten arabera: “izugarri gozoa zegoen”.
• Banana curryarekin: maitemindu zien. Goxoa espeziekin. Esaten arabera, ia borroka egin zuten azken zatia hartzeko (Zelako taldea!)
• Garbantzuak curryarekin: harrigarria!! Nahiz eta estetikoki ez zitzaien gustatu dena jan zuten, eta gainera, begiramenak gabe.

Bukatzeko, postreak ekarri zizkien, mangoko tarta zati bat eta koko litxarreriak. Ah! Eta benetako indiar te bat.

Jakin-minen arabera, zerbait berezi bat azalduko dizuet: zerbitzariak afaria hasi baino lehen, eskuoihal bat ekarri zioten eskuak garbitzeko, eta horren ordez, afaldu eta gero nagusiaren semeak eskuak busti zizkioten... arrosa perfume batekin! Eta, haien ustez, usain miragarri bat egiten zuen. (Puaj! Niri perfumeak ez zaizkit gustatzen... gorroto ditut!!)

Dena 32,90€-ren truke (BEZa barne sartuta), ondo ikusita, ia-ia ganga bat da.

Baisakhi jatetxeak zerbait arraroa dauka, konturatu zaizue? Bai, jatetxea ez dauka karta! Bakarrik dastatzeko menu bat dauka, baina erdipurdi aldatzen dute, beraz, jatetxera joan nahi baduzue, ziur aski, azaldu dizuen menua ez duzue aurkituko, Gupta jaunak zerbait desberdina prestatuko duelako.

Nire jabeei gustatu zitzaien, bai dekorazioagatik, bai haiekin izandako jokaeragatik, eta noski, hau guztia originaltasuna eta janari kalitatea ahaztu gabe. Nire jabeek 8 bat ipini zioten, hau da, gomendagarria da, soingaineko eskarmentu berriak gustatzen bazaizue. Ziur aski, haiek errepikatuko dute.

Joan baldin nahi baduzue, hemen uzten dizkizuet bai helbidea, bai telefonoa.



Baisakhi jatetxea
Gabriel Rocako etorbidea, 8
07014 Palma de Mallorca

Telefono zenbakia: 971 736806

ROOT Jatetxea - Madril

Beno, beno, beno, zelako asteburua pasatu zuten! Haserretuta jarraitzen dut haiekin. Uste nuen katutxo politak (ni bezalakoak) erregeak ginela, baina nire etxean uste dut ezetz! Agian nire jabeak errepublikanoak dira, baina, asteburu horretan, etxean geratu nintzen haiek Madriletik zenbiltzaten bitartean. Kaka zaharra!!

Gogoratuko duzue segur aski nire jabeak Madrilera joan zirela nire “esklaboaren” urtebetetzea ospatzeko, bai? Beno, han, turismoa egin zuten, eta noski, jatetxe batzuk bisitatu zituzten eta nik egoera hau aprobetxatzen dut hainbat kritika idazteko. Miau! Nola gustatzen zaizkit iritziak zintzilikatzea!

Orain dela gutxi, nire iritzia “Restaurante Basarri”ri buruz azaldu nizuen. Gaur beste jatetxe batek txanda hartzen du, “Root” izena daukana. Jatetxe hau, “Vips” taldearen barruan dago (uste dut denok talde hau ezagutzen dugula, ala ez? “Vips”, “Ginos”, “The Wok”, etab. dauzkate... orain bai?). Beno, “Root” jatetxea pixka bat berezia da, jatetxe bakar bat delako eta “Vips” taldearen webgunean jatetxe esklusibo bat bezala saltzen dutelako.

Jatetxera heldu zirenean, zur eta lur gelditu ziren. Zer polita zen! Dekorazioa bikaina da, bai materialegatik bai argiztapengatik. Dena ongi ahokatzen da eta hau, haien iritziz, erosotasuna ematea laguntzen da (badakizue, katuak dastamen desberdin bat –eta hobea- daukagu).

Jatetxe hau lurpeko batean kokatuta dago eta egia esateko, sarbideko bidea oso orijinala da: eskailerak lanpara batean biltzen dira (eta lanpara hau sustraiak sinbolizatu nahi ditu)... Sustraiak lurrean hasten dira, hori da sinboloa eta hortik jatetxeak bere izena hartzen du. Haien ustez, hau, zerbitzuarekin batera, jatetxearen alderik onena da.

Dena den, hizketaldi luzea izan zen janaria desengainu handia izan zelako. Zergatiak? Beno, hurrengo lerroetan arrazoiak azalduko dizkizuet. Prestatuta zaudete? Bai? Ba ala, goazen!

Kartari begirada bat eman ziotenean, sorpresa atsegin batekin topo egin zuten, plateren izenak oso iradokitzaileak zirelako, eta egoera honek, nola ez, zalantza asko ekarri zizkien: Zer platerak aukeratu ahal zituzten? Gainera, asteburuetan, “Root” jatetxeak ez dauka menua!!

Azkenean, aukeratutako platerak hauek izan ziren:

Hasierako platerak

• Foieko terrina sagarra karamelatuarekin.
• Patata errea izokin ketuaz betea.

Nagusi platerak

• Perretxikoko lasagna.
• “Tagliatelle” marisko nahasketa batekin

Postreak

• Txokolate zuri emultsioa “Oreo”© galletekin
• Marrubizko tiramisua.


Haien ustez, hasierako platerak kaskarrenak (edo eskasenak) izan ziren (baita izokina zeramana ere). Sagarra karamelatuaren zaporea ez zen batere ona, plater berean zetorren “foie”arekin gauza bera gertatzen zen eta, beste aldetik, patata errea oso pobrea izan zen, oso gutxi landutako platerra zirudien eta, gainera, “Ginos” jatetxeko plater batekin berdintasun susmagarria zeukan, baina noski, garestiagoa zen.

Plater nagusiak nahiko hobeak izan ziren, nahiz eta nortasunik ez izan; onak izan ziren, baina zerbait falta zitzaien. Gainera, haien itxura eta zaporea gogoratzen zuten, agian... bai, “Ginos” platerak antzekoak zirela esatea zuzena izango zen.

Postreei buruz, orijinalak eta desberdinak zirela esan behar dugu, aurkezpen onarekin eta zapore hobearekin. Bakarrik gauza bat txokolate emultsioari buruz: postre hori oso erraza zen, bakarrik “Oreo” galleta txikituak txokolate zuria deseginekin, eta noski, haien iritziz, hainbeste diru ordaintzea ez du merezi.

Azkenean, beno... haiek giroa eta zerbitzuko kalitatea azpimarratu zituzten, baina argi eta garbi daukate jatetxe honek filosofiaz aldatzen ez bada, haiek ez direla etorriko, “Root” jatetxean eskaintzen duten janaria huts egiten duelako, eta hau jatetxe batean okerrena da. Gainera, plater gehienak “Vips” taldearen beste jatetxeetan aurkitzea erraza da (beste izen batekin, hori bai)

Guztiarekin ere, nire jabeek 5.5 bat ipini zioten, giroagatik, dekorazioagatik eta zerbitzuagatik batez ere.

Hala ere, joateko gogoa baldin badaukazue, oraintxe bertan bere helbidea utziko dizuet. Hori bai, gaur bere telefonoa ez du ipinikok, erreserbak ez dituztelako onartzen.




Restaurante ROOT
C/ Virgen de los peligros, 1
28013 Madril

Basarri Jatetxea - Madril

Madrilera joan ziren afari bat egiteko? Buahh! Askotan pentsatzen dut mozoloak direla. Gainera, zelako inbidia diet!! Madrilera, eta ni? Hemen, noski! Grrrr...

Nire jabeak “La cocina de Plágaro” jatetxean izandako esperientzia gogoratzen duzuela uste dut. Ba, beno, hurrengo egunean, haiek Madrilera joan ziren, nire “esklaboaren” urtebetetzea ospatzeko, eta noski, han, beste afari erromantiko bat egiten saiatu ziren. Bai, ondo ulertzen duzue, saiatu ziren, baina azkenean...

Gutxi gora behera, hilabete bat lehenago, nire beste “esklaboak” (edo, jabe maitea...) aukera batzuk bilatu zituen interneten bidez, eta azkenean “Restaurante Basarri” aukeratu zuen, jatetxea hirigunetik oso gertu zegoelako eta gainera, interneteko orrialde batzuk, jatetxe hau gomendatzen zutelako.

Madril erdia ibiliz ikusi eta gero, “Puerta del Sol enparantzara” joan ziren eta, handik, “Mayor enparantza” bilatu zuten. Buahh, gune hori oso polita dela esan zuten, ains! Baina beno, hau beste istorio bat da. Jatetxea enparantzaren irteeran kokatuta dago (Toledo kalean 10), zehazki Mayor enparantzaren arkupean topatuko duzue.

Haien iritziz, jatetxeak itxura ona zeukan kanpotik, eta beno, barrutik ere bai, zaharra (edo historikoa) baina polita. “Restaurante Basarri” ez da oso handia, baina bi jantoki desberdinak dauzka. Esan zuten arabera, egun hori, iritsi zirenean jatetxeko bezero bakarrak izan ziren, ia beldurra eman zien.

Beno, hasteko zerbitzariek karta ekarri zieten, eta buah!! Izugarrizko sustoa eraman zuten ikusi zituzten prezioekin, eta gainera, etxeko menua ez zen agertzen! Zelako aurpegia! Azkenean, lotsarekin (baina zalantzarik gabe), etxeko menua eskatu zuten.

Plater hauek ekarri zizkieten:

· Etxeko hasierakoak.

· Leoneko zezina arbendolekin.

· Urdaiazpiko iberikoko kroketa bat. (Bakarrik kroketa bat, baina handi-handia zen… haien ustez, handiegia).

· Foie sagarra karamelatuarekin bilduta eta ozpina erredukzio batekin apailatuta.

Gero, aukeratzeko (bat bakarrik):

· Legatz gainerreta

· Presa iberiko zati bat ravioliekin eta tipula karamelatuko saltsarekin.

· Bakailaoa azafraiarekin eta piper errekiekin.

· Pluma iberikoa tipula karamelatuko saltsarekin.

Eta amaitzeko:

· Etxeko postreak.

· Kafea

Nahiz eta, bere webgunean “Etxeko menua: 35€ (BEZa barne sartuta)” balio duela esan, hau gaizki dago, nire jabeak 42€ (BEZa ez barne sartuta) ordaindu zituztelako... zer gaizki dagoen! Ala ez?

Kritika hau amaitu baino lehen, nire jabeei gehien eta gutxien gustatu zitzaizkien gauza guztiak azalduko dizkizuet.

Onena

· Janariaren kalitatea oso altua zen. Plater guztien aurkezpena oso landuta zegoen, janariaren zaporea oso ona zen eta plater bakoitzean zetorren kantitatea nahiko egokia.

· Lokalaren giroa oso landuta dago, baserri baten jantoki bat imitatzen duelako. Hori oso polita iruditu zitzaien, nahiz eta giroan argitasun gutxi egon.

Okerrena

· Zerbitzariak. Nire jabeak ez dute zalantzan ipintzen haien profesionaltasuna, baina, haien ustez, ez da normala mahaiko edarien bat-bateko desagerpena amaitu gabe daudenean, eta mahaikideei ezer esan gabe. Horretaz gain, zerbitzariak noizbehinka galderak egiten zituzten, baina erantzuna jaso baino lehen alde egiten zuten.

· Prezioa. Nahiz eta kalitatea ona izan, nire jabeen ustez gehiegi ordaintzen da jaten denagatik, janaria oso normala delako (hau da, berriztapena = 0).

Hau guztia esan eta gero, jatetxeari 6,75 puntu ipintzen diote. Haien ustez, nahiz eta prezioa altua izan, jatetxe hau gomendagarria da, beste gauzen artean, etxeko janaria prestatzen duen jatetxe bat izateagatik. Eta hori kontuan izan behar da Madril bezalako hiri batean, non batzuetan zaila egiten da horrelako janaria prestatzen duten jatetxe batekin topo egitea.

Joan baldin nahi baduzue, hor uzten dizkizuet bai helbidea, bai telefonoa mahaia erreserbatzeko.

Restaurante Basarri

Toledo kalea, 10

28005 Madrid – (Madrid)

Tel: 91 365 69 39

La cocina de Plágaro jatetxea - Vitoria-Gasteiz

Oraingo honetan, etxetik kanpora afari berezi bat egiteko aitzaki ezin hobea daukate, nire esklabo baten (ai, nire jabe maitea, kar kar kar) urtebetetzea, eta noski, hori ospakizun erromantiko bat merezi du, ala ez? Horregatik, haiek afaltzera joan ziren eta niri, (haien nagusiari, azalpen gehiagorako) isil-isilik etxean utzi zuten...

Denbora luze bat "La cocina de Plágaro" joateko asmoarekin zeramaten, baina pentsatu zuten aukera berezi bat behar zutela, garestia zelako (edo hori uste zuten haiek, baina hau aurrerago azalduko dizuet).

Egin eta esan, urtebetetze ospakizuna amaitu zenean, etxea pixka bat jaso zuten, niri nire kutxatik atera ninduten eta jatetxe famatu honetara joan ziren. Baina, zergatik da hain famatua jatetxe hau?

Erantzuna erraza da: Haien mintzamena entzun eta gero, Luís Ángel Plágaro sukaldaria arabar sukaldaritzaren promesa gazte bat da, betiko janaria egiteko erabiltzen diren osagaiak hartzen dituelako haien artean nahaspilatzeko, baina gustu eta dotoretasun handi batekin.

Beno, haiek pasaden abenduan erreserba egin zuten (bai, ahoberoak dira), eta pasaden ostiralean 10etan, han zeuden, prestatuak afariko izugarri batez gozatzeko.

Jatetxean, Leticia Plágarok (bai, sukaldariaren arreba da... ) hartu zituen, eta irribarre batarekin mahairaino lagundu zituen. Egia esateko, ez zuen kostatu, jatetxeak bakarrik bederatzi mahai dauzka.

Haiek, nola ez, dastatzeko menua eta ardo beltz botila bat eskatu zituzten. Ardorik jakin ezean, aukera Leticiaren esku utzi zuten, eta buah!! Zelako ardoa ekarri zieten!

Plater guztiak ez ditut ondo gogoratzen, zortzi izan zirelako, baina beno, gutxi gorabehera, hauek izan ziren:

• Hasierako plater gisa, hiru 'delikatesen' atera zizkien. Izan zire:

- Mariskoko kroketa.

- Zezin bola bat arbendolean bainatuta.

-"Brie" gazta frijitua.

• Entsalada bat ozpin-murriztapenaz, foie-orriekin eta txahal-carpaccioarekin laguntzen.

• Ganba iberikoa. Bi ganba gabardinaz jantzita, eta zelako soineko ona! Urdaiazpiko iberikoa, goxo-goxoa (beno, hori esan zuten... nik ez nuen dastatu, noski.).

• Presa iberikoa.

• Aurre-postreak (etxeko natilla).

• Postreak. Sei edo zazpi postre ezberdinak, adibidez: marrubia pintxoa txokolate zuriarekin, aingeru-torrada, etab.

Menua ondo dago, ala ez? Gainera, denak 42€ (BEZa ez barne sartuta) balio du. Ez da hain garestia, ezta?

Afaria amaitu zenean, nire jabeak esan zuten oso ondo geratu zirela, kantitateak oso orekatuak direlako eta denetarik jaten duzulako dastapen menua eskatzen baldin baduzu. Gainera, oso pozik etorri ziren etxera, eta hori eragin zuen niri katu politentzako gozoki batzuk eskaintzea, nik haiekin gehiegi ez haserretzeko etxean bakarrik uzteagatik.

Kritika hau amaitzeko, jatetxeari hamar bat ipintzen diotela esan zuten, lekua xarma handia daukalako, janaria oso ona eta berezia delako, tratua familiartasuna azpimarratzen duelako… Definitiboki, haiek etxera etortzen diren lagun eta senide guztiei jatetxe hau gomendatzen diete, bere berezitasuna oso handia delako.

Hala ere, joateko gogoak baldin badituzu, gogora ezazu derrigorrezkoa dela erreserba bat egitea, beraz, hemen bere helbidea uzten dizut:

"La Cocina de Plágaro Jatetxea"

Florida kalea 37

01005 Gasteiz

Teléfono: 945 27 96 54