Bihi osoko arrozeko entsalada nektarinekin

Nahiz eta etxean entsaladak urte osoan zehar jan, udan da gehien gustatzen zaizkigunean, eta berdin dio hotzak, freskagarriak edo epelak izatea. Horregatik, errezeta hau aurkitu genuenean, etxean izugarrizko arrakasta izango zuela jakin genuen.

Gaur aurkezten dizuegun errezeta arroz-entsalada klasikoaren modernizazioa da, eta guk izen honekin bataiatu dugu: “Bihi osoko arrozeko entsalada nektarinekin”.

Hurrengo osagaiak erabiliko ditugu bi pertsonentzat:

150 g arroza (integrala eta zuria)

Nektarina bat

½ tipula gorria

½ piper gorria

½ piper berdea

150 g arto gozoa

Menda freskoko 5 hosto

Soja saltsa koilarakada bat

Oliba olia

Gatza

Hasteko, eltze bat jarriko dugu irakitera ur gaziarekin, arroza ura irakite puntura heltzen denean gehituz eta han 20 minutu inguru utziz. Denbora hau pasatu denean, arroza xukatuko dugu, segituan hozkailuan gordetzeko.

Jarraian, piperrak moztuko ditugu kubo txikietara (gutxi gorabehera, zentimetro erdikoak izan behar dira). Eginda dagoenean, gauza bera egingo dugu tipularekin eta nektarinarekin (noski, azala lehenago kenduz).

Behin osagai guztiak moztuta daudela, dena gehituko ditugu katiluan arrozarekin eta ondo nahastuko dugu. Oliba olio eta soja saltsa koilarakada batekin eta gatz apur batekin apailatuko dugu eta berriz, ondo nahastuko dugu. Azkenik, hozkailuan gordeko dugu bola, handik ateraz aurkezteko ordua heldu baino minutu batzuk lehenago.

Azken urratsa menda hostoak moztea da, jarraian arrozari gehitzeko eta berriro guztia nahastuz amaitzeko.

Hau da emaitza posible bat:

On egin!!

Indioilar samosak

Duela egun batzuk oparitxo handi bat agertu zen etxean, “MasterChef” saioaren bigarren sasoiko liburua. Aparteko liburua dela aitortu behar dugu, ideia pilo eta sukaldean gaudenean lagungarriak diren trikimailu pilo bat dauzkalako. Errezetei buruz hitz egiten baldin badugu, haien guztien artean “Samosak” prestatzeko ideia apartekoa iruditu zitzaigun.

Samosak enpanadilla triangeluarrak dira. Bere jatorria Asiako hegoaldean dago, eta normalean bere betegarria barazkietakoa eta espezieetakoa izaten da, nahiz eta gaurko errezeta, pixkat desberdina izan. Begira ezazue:

Samosa dozena bat egiteko, hurrengo osagaiak behar izango ditugu:

4 xafla pasta-filo

300 g indioilar bularka

30 g gurina

40 g mahaspasa sultanak

Tipula bat

2 curry koilarakada

Kumino koilarakada bat

Tomatea koilarakada bat

Limoi bat

Jogurt naturala

Menda freskoko 5 hosto

Olioa, gatza, piperbeltza 

Nahiz eta osagai asko erabiltzeko beharra izan, errezeta hau nahiko azkar egiten da eta oso erraza da. Lehendabizi egingo duzuena tipula zuritzea eta lumatzea izango da. Bitartean, zartagin bat berotuko duzue olio zorrotada batekin. Beroa dagoenean tipula gehituko duzue eta apur bat prestatuko duzue. Gero, txikitutako indioilarra gehituko duzue, 5 minutu gehiago prestatzen jarraituz.

Denbora hau pasatu eta gero, currya, kuminoa eta mahaspasak gehituko dituzue, ondo nahastuko dituzue eta dena 3 minutu gehiagotan zehar prestatuz utziko duzue. Jarraian, limoi zukua eta tomate saltsa gehituko dituzue. Ondo nahastuko dituzue eta, amaitzerakoan, gordeko duzue.

Puntu honetara helduta, gurina desegingo duzue eta filo-pasta orri bakoitza luzetara (hiru zerrendatan) moztuko duzue. Hori eginda daukazuenean, hosto guztiak margotuko dituzue gurinarekin. Ondoren, indioilar ore zati bat jarriko duzue muturrean eta filo-pasta tolesten joango zarete, triangeluak eginez.

Azkenik, triangeluak labean sartuko dituzue eta han 200 gradutarako 15 minututan zehar utziko dituzue.

Prestatzen diren bitartean, jogurt-salsa atsegingarria prestatuko duzue. Hori egiteko, jogurta eta mendako hosto txikituak jarriko dituzue bol batean eta dena ondo nahastuko duzue. Zuen samosei laguntzeko gordeko duzue saltsa.

Hona hemen emaitza posible bat:

On egin!!

Sasoiko produktua. Maiatza: alberjiniak

Maiatza heldu da, eta berarekin batera urteko lehendabiziko beroak eta alberjiniaren sasoia iristen dira. Barazki guztien artean gehien gustatzen zaigunen artean dago alberjinia, erabilera asko eman ahal diogulako gure sukaldean.

Maiatzetik urte bukaeretara arte, 10 eta 30 zentimetro bitarteko barazki zilindriko hau dastatu dezakegu, azal lisoarekin eta morearen eta beltzaren arteko kolore sortarekin, nahiz eta hori bai, bere mamia zuria, harroa eta zapore arinki mingotsa izan.

Jatorri asiarra duen barazki honek, duela milaka urtetatik lantzen da, eta bere luzapena arro mediterraneotik azkartasunez garatu zen, non oso estimatua den orain dela urte batzuetatik.

Landare honek bere ezaugarrien artean kalorien eskasia  dauka (% 92 ura da). Horrek konbinatzen da potasio-ekarpen onarekin eta A, B1, B2, B3 eta C bezalako bitaminekin.

Sukaldean, alberjinia aliatu ahaltsua da errezeta osasuntsu eta zaporetsuak sortarazteko orduan, nahiz eta, hori bai, beti sukaldatu izan behar, baina kontuz hori egiterakoan, alberjinia frijitu edo zartaginagatik pasatzea nahi izatekotan, bere haragiak olio asko xurgatzen du lehenago izerditzea (gaztarekin deskantsatzea ordu erdia utziz) ez badiegu eragiten kontuan izan beharko dugu.

Alberjiniek asko gustatzen zaizkigu eta darabiltzagu plater askoko akonpainamenduko, edo barne beste batzuen osagai nagusi bezala. Hona hemen adibide batzuk:

• Arroz zuria alberjinia konfitatuekin. Arroz hau oso berezia eta originala da. Arroza da soilik hilabete honetako gure protagonistarekin, alberjinia. Etxean asko gustatzen zait eta hemen duzue gure: errezeta. 
• Mallorcako tumbeta. Sukalde mediterraneoko klasiko handi bat, benetako begetarianoa izateaz gain. Zaporetsua eta ikusgarria. Hemen duzue errezeta.
• Alberjinia ogi txigortuak. Alberjinia kremarekiko ogi txigortuak eta espezia batzuk, afaltzeko aukera handia da lagunekin. Hemen duzue gure errezeta 

  

Kuiatxo carpaccioa

Eguzkia berotzen hasi da. Horren ondorioz, dilistak eta beste plater sendo batzuk aldi bakoitzean gutxiago atsegin dira. Horregatik, gaur plater fresko eta erraz bat aurkezten dizuegu: “kuiatxo carpaccioa”.

Bai, badakigu, plater arriskutsua da, baina bere jatorrizko zaporea merezi duela bermatzen dizuegu.

Errezeta hau bi pertsonentzat prestatu nahi baldin badugu, hurrengo osagaiak erabiliko ditugu, bi pertsonentzat:

Kuiatxo bat

60 g pinazi

50 g Parma-gaztako petalo

50 g Kaliforniako mahaspasa

Gazta eskatak

Oliba olio birjina

Piper beltza

Hasteko, kuiatxoa oso ondo garbituko dugu, gordina jango dugulako. Eginda dagoenean, xerretan moztuko dugu, baina hauek oso, oso finak izan behar dira, hau da, milimetro pare batekoak gutxi gora behera. Mandolina bat izatekotan, une hau ona da erabiltzeko, kar kar kar.

Kuiatxoa ondo moztuta dagoenean, zartagin bat jarriko dugu sutan olio txorrotada batekin. Beroa dagoenean, pinaziak gehituko eta urreztatuko ditugu, su oso motelera.

Azkenik, bakarrik plater aurkeztea falta zaigu, eta hori egiteko kuiatxo-xerrak banatuko ditugu platereko oinarrian, geroxeago pinaziak eta mahaspasak kuiatxoaren gainean banatuz. Azken urratsa Parma-gaztako petaloak banatzea da, eta noski, gazta, oliba olio birjina eta piper beltza pixka batekin apailatzea.

Guri horrela geratu zigun platera:

On egin!!

Anana carpaccioko entsalada epela

Bai, anana zerbait “epelarekin” batera konbinatzea arraroa izan daiteke, are gehiago eta entsalada bati buruz hitz egiten baldin badugu, baina badakizue gehienetan gauza guztiak azalpen bat daukatela. Hori dela eta, guk azalpen hori errezeta honi esker emango dizuegu.

Ondo dakizuenez, etxean entsaladak asko gustatzen zaizkigu afaltzeko, baina noski, beti zerbait desberdina egiten saiatzekotan. Gaurko errezeta hurrengo izenarekin bataiatu dugu: “Anana carpaccioko entsalada epela”.

Bi pertsonentzako, hurrengo osagaiak erabiliko ditugu:

150 g hainbat uraza tipo

2 xerra ahuntz edo ardi errulo

90 g anana

2 entsalada tomate

2 ogiko molde xerra

Oliba olio birjina

Gatza

Entsalada hau nahiko erraza da, baina guri asko gustatzen zaigu eta sarritan prestatzen dugu afaltzeko.

Hasteko, tomatea garbituko dugu segidan xerretara mozteko (oso finak, milimetro pare batekoak ahal izatekotan) eta platereko oinarrian jarriko ditugu. Tomateen gainean uraza orri batzuk banatuko ditugu gutxi gorabehera kantitatearen erdia).

Ondoren, ananarekin gauza bera egingo dugu. Hau da, ananari azala eta bihotza kenduko dizkiogu, baita ananaren haragian gera daiteken begiak ere bai. Gau egin eta gero, anana xerretara moztuko dugu (oso finak izan behar dira ere bai, milimetro pare batekoak ahal baldin badugu), geroago xerra horiek urazaren gainetik banatuz.

Azken-aurreko pausoa entsaladako parte epela prestatzea izango da. Hori egiteko, olio ugari jarriko dugu zartagin batean berotzeko. Bitartean, ogi xerra bakoitza moztuko dugu hurrengo moduan: alde bakoitzeko tira bat moztuko duzue (gutxi gorabehera zentimetro batekoa) bost ogi zati lortuz, hau da, karratu handi bat eta lau makila lortuz. Olioa beroa dagoenean ogia frijituko dugu ondo urreztatu arte eta, momentu horretan, paper xurgatzailean ipiniko dugu soberan dagoen olioa kentzeko.

Azkenik, ahuntz edo ardi gazta xerrak frijituko ditugu minutu batez alde bakoitzetik.

Azkenik platera aurkeztuko dugu. Guri horrela geratu zitzaigun:

On egin!!