40 Café - Madril

Nire jabeak hainbat etapengatik pasatzen dira, baina nahiz eta frankizietatik ez abusatzea nahiago izan, noizean behin haietan erortzen dira (Vips, Ginos edo Starbucks adibide gisa hartzea zuzena izango zen).

Madrilera egin zuten azken bidaian, frankiziak (Starbucks izan ezik, noski) saihesten saiatu ziren, eta lortu zuten. Baina beno, azkenean, publizitatearen erruagatik zerbait antzekoa probatu zuten: “40 café”

“40 café”a ’40 Principales’eko jatetxe bat da, eta Madrilgo bihotzean kokatuta dago, Gran Via kaleko 55 zenbakian hain zuzen ere.

Nire jabeek esan zuten arabera, lokala ikaragarria da, eskaileretan pantaila pilo topatuko ditugu, eta lokalaren erdialdean irrati estudio bat topatu dezakegu, eta handik batzuetan saio batzuk igortzen dira.

Egia esateko, jatetxe hau jatetxe modelo berriaren lehena da, ikuskizunagatik nabarmentzen den tokian. Eta puntu honetan, nire jabeen ustez, topa dezakegu jatetxe honek daukan arazorik handiena.

Bai, ondo irakurri duzue, nahiz eta “40 cafe”a jatetxe bat izan, bere puntu ahulena bertan eskaintzen duten janarian dago, arrazoi nagusiak honako hauek izanik.

Arazorik larriena, gure ustez, bertan eskaintzen den janariaren kalitatea da. Nire jabeen kasuan, bi hanburgesa jan zituzten (bigantxako hanburgesa bat eta ‘koloreak gustuak’ izena zeraman beste bat, etxeko hanburgesa bezala ezagutua ere). Bi modalitateak ia berdin-berdinak ziren, hau da: haragi zati bat, uraza hosto bat eta saltsa arraro bat gainetik (zaporea emateko... urte batzuk atzean Mcdonald’s bezalakoa) zeramaten. Gainera, bi kasuetan hanburgesak patatak zeramatzaten, baina, noski, aurrez prestatutakoak.

Kolereak gustuak

Hau guztia gutxi izango balitz, oraindik gogorrena esan behar dizuet: bi hanburgesengatik, ur botilatxo batengatik era garagardo batengatik, 34 euro ordaindu zituzten. Haien iritziaren arabera, lapurreta bat izan zen janariaren kalitatea kontuan hartzen baldin badugu, baita jandako kopurua ere.

Agian, kolorezko ogiak (bai, hanburgesetako ogia koloreztatua da) arreta deitzen du, agian, lokal honen inguruan egiten den publizitate piloa jarraitua da baina, jatetxe bezala, nire jabeek ez dute inongo zalantzarik izan eta suspenditu dute, inoiz ez direla bueltatuko esanez. (Gutxienez, kartan eta prezioetan aldaketa sakonak ez baldin badira ematen.

Nahiz eta arrazoiak egon beste aukera bat hautatzeko, bere datuak uzten dizkizuet badaezpada ere:

“40 Café”

Gran Vía kalean, 55

28013 Madril

Telefonoa: 91 758 77 76

Uda entsalada freskoa pastarekin

Miauu!!

Nahiz eta arraroa izan, blog hau idazten hasi nintzenetik katuen azkartasuna noraino heldu dezakeen erakusteko, uste dut ez dizuedala inoiz aurkeztu entsalada baten errezeta. Eta hau benetan bitxia iruditzen zait, nire jabeen etxean sarritan entsaladak jaten direlako eta, horretaz gain, hauen itxura benetan ikaragarria izaten da normalean.

Atzo gauean, bikote ipurterre hori entsalada berri bat prestatu zuten, nire arreta deituz egin zuten aurkezpen originalagatik, baita ere erabilitako onkailuagatik. Hau guztia jakinda, uste dut plater honetarako izanik egokiena “Uda entsalada freskoa pastarekin” dela.

Haiek erabili zituzten osagaiak (bi pertsonentzako) honako hauek izan ziren

Entsalada prestatzeko

·         50 gr. Rukula  

·         50 gr. Kanonigo

·      110 gr. “penne rigate” pasta (beste batzuk gehiago gustatzen bazaizkizue, erabili ahal dituzue inongo arazorik gabe)

·         50 gr. Ahuntz gazta (adibidez, ahuntz erruloa)

·         Urdaiazpiko iberikoko xerra bat

·         Entsalada tomate bat

·         8 “Cherry” tomate

·         12 koipatsu (gaztelaniaz, “picatostes”)

·         12 almendra zurituak

Onkailua prestatzeko

·         Menda (lau orri gutxi gora behera)

·         Limoi bat

·         Oliba olio birjina

·         Gatza

Zelako osagai piloa, ez? Ba lasai egon, zeren nahiz eta hainbeste osagai erabili, errezeta hau oso erraza da.

Lehendabizi, erabiliko ditugun belarrak garbitu behar dituzue, gero minutu batzuk xukatzen utziz ur guztia desagertu arte. Egina dagoenean, erabili nahi dituzuen plateretan belarrak ipini.

Geroago, entsalada tomatea eta “cherry” tomateak garbitu behar izango dituzue. Tomate handia garbitu eta zuritu behar duzue, geroago kubo txikietan moztuz. Azken pausu hau ez da beharrezkoa “cherry” tomateen kasuan.

Hurengo pausua ontzi batean ura gatzarekin irakitera ipintzea izango da, eta ura bere puntura heltzen denean pasta sartuko duzue, hamar minutuz egosten uzten. Denbora hau pasatzen denean, pasta uretatik kendu beharko duzue, ur hotzetik pasatuz egoste prozesua mozteko. Amaitu baino lehen, gogora ezazue pasta ere xukatzen utzi behar duzuela.

Mortero batean, almendra zurituak sartuko dituzue, poliki-poliki txikituz. Hau lortzen duzuenean, koipetsuak gehituko dituzue, almendrekin batera txikituz. Txikitzen gaudenez, aprobetxatu dezakezue tarte hau urdaiazpiko xerra oso zati txiki eta fin-finetan mozteko.

Azkenik, onkailua prestatzeko, limoi baten zukua atera behar duzue eta, hau egina dagoenean, olioa gehituko duzue, limoi zukuaren kopurua bikoiztuz.Horretaz gain, bi atximurkada handi gatz gehitu behar dituzue, baita menda orriak ere zati txikitan moztuak. Osagai hauek guztiak ondo nahastea gomendagarria da.

Baietz erraza dela? Ba orain bakarrik falta zaizue plateraren aurkezpena prestatzea. Horretarako, belarren gainean almendra eta koipatsu txikituak banatuko dituzue, baita tomate kuboak, pasta eta urdaiazpiko iberikoa ere. Osagai hauek inguratuz, “cherry” tomateak erditik moztuta eta ahuntz gazta karratuetan zatituta banatuko dituzue.

Azken pausua, nola ez, entsaladari lehen prestatu dugun onkailua botatzea izango da, eta, hau eginda, honako emaitza lortzea posible izango da:

Entzun eta ikusi nuenaren arabera, zaporeen artean dagoen kontrastea benetan ikaragarria da, freskoa eta indarrarekin. Gomendagarria erabat gau bero hauetarako. Animatzen zarete?

  

Pizzeria Da Vinci - Vitoria-Gasteiz

Egunero ustekabean harrapatzen naute!! Uste nuen nire jabeek Gasteizko jatetxe italiar guztiak ezagutzen zituztela (“Ristorante L’Oliva”, “Pizzeria Dolomiti”, “Trattoria Da Luigi”), baina ez, aurreko egunean entzun nuenean: “Pizza jateko gogoa daukat! ‘Da Vinci’ probatu ahalko genuke, ezta? ” jakin nuen jatetxe bat zegoela ez zutela frogatu. Ezta nik ere, noski!!

Argi eta garbi dago jatetxera joan zirela (eta niri etxean utzi ninduten, beti bezala), berez, gehiegi pentsatu gabe jatetxera joan ziren. Aipatutakoa jatetxea “Pizzeria Da Vinci”  deitzen da eta Gasteizko Manuel Iradier kaleko 48 zenbakian kokatuta dago.

Lekua honek giro polita dauka eta gainera, oso ondo girotua dago. Entzun nuenaren arabera, sartzen zarenean mediterraneoko etxe batean zaudela dirudi. Bestela, begira ezazue honako argazki hau:

Beno, lokala apur bat ezagutua, agian janariari buruz hitz egiteko ordua iristen ari da, ezta?

Nire jabeek hurrengo platerak dastatu zituzten:

Hasierako platerak: 

“Insalata tiepida di filetto” Oso originala. Entsalada hau epela da, eta boletusekin, bigantxa eta erretako piper errekiekin egina dago. Atsegingarria!

“Insalata di formaggio di capra” Nola gustatzen zaien nire jabeei entsalada ahuntz-gaztarekin! Oraingo honetan, gustatu zitzaien, nahiz eta aurrekoa, haien ustez, honako hau baino hobeagoa izan.

Plater Nagusiak:

“Pizza Da Vinci”  Jatetxearen pizza da, bere osagaiak tomatea, mozzarella, urdaiazpiko iberikoa, eruka eta parmesano gazta izanik. Usaintsua, zaporetsua, primerakoa....

“Pizza Montanara”  Tomatea, mozzarella, txanpinoiak eta bi gazta mota, masa fin baten gainean. Apala, zaporetsua...

Agian nire jabeek gutxi arriskatu zuten, baina “Pizzeria Da Vinci”-n benetako egur-labe bat daukate pizzak prestatzeko, eta hori benetan, kontuan izan behar den gauza bat da.

Postreak:

“Tiramisua” Etxekoa da eta hori nire jabeek esaten zutenaren arabera, urrutitik nabaritzen zen. Primerakoa!

Hitz egiten zutenaren arabera, dena primeran zegoen (pizzak, entsalada, postreak), gainera, zaporetsua eta oso ondo aurkeztuta, eta noski, bitartean ni etxean... grrr... noizbehinka haiekin jatetxe batera joan nahi dut!!

Eta hau gutxi izango balitz, gainera afaria nahiko merke irten zitzaien... jatetxeak eskaintza on bat duelarik. Eskaintza zein den? Astearte, asteazken eta ostegunetan, %50era pizzak eskaintzea. Ez da eskaintza txarra, ezta? Eskuz egindako pizza bat, egurreko labean eginda, 5 bat eurogatik.... hmmm!!

Zuek ere joateko gogoak baldin badituzue, beheko aldean utziko dizkizuet jatetxearen helbidea eta  telefonoa.

“Pizzeria DaVinci”

Manuel Iradierkalea 48

01005 Vitoria-Gasteiz

Telefonoa: 945 25 04 58

Tiramisu

Azken postean esan zintuztedanez, nire jabeei janari italiarra asko gustatzen zaie, eta noizean behin, plater italiar bat prestatzen dute bazkaltzeko edota afaltzeko. Ez dakit, baina agian, egun batean plater berezi bat prestatuko didate, baina... orain arte, nahiz eta plater pilo bat saiatu (pizzak, pastak, arrozak, etab), beti esaten didate: “hau ez da katutxo berekoientzat...”

Janari italiarreko errezetekin jarraituz, gaur postre goxo bat azalduko dizuet, “Tiramisu” deitzen da.

Entzun nuen arabera, “Tiramisu”a egiteko, errezeta pilo bat aurki dezakezue, baina beno, nirea (bai, nire jabeek egiten dute, baina nirea da, meh meh meh!!) oso erraza eta goxoa da.

Haiek, hurrengo osagaik erabili zituzten:

3 Gorringo

2 Zuringo

100 gr. azukrea

250 gr. mascarpone (gazta)

100 gr. bizkotxoa

150 gr. txokolate beltza

150 ml. Kafea

Hautseztatzeko kakaoa

Lehenengo urratsa kafe bat prestatzea izango da (kontuz, ez da hartzeko… hartu nahi  baduzue, bi kafe prestatu beharko dituzue, meh meh meh!). Kafea memento bat gorde ezazue.

Bol batean, zuringoak jarriko dituzue gazta pixka batekin eta, irabiagailu elektrikoaren laguntzarekin, elur-punturaino irabiatuko duzue. Hori eginda daukazuenean, elur-puntuari atseden hartzea utziko diozue minutu pare bat.

Bitartean, beste bol txikiago batean, azukrea eta gorringoak ipiniko dituzue eta eskuko irabiagailuarekin, ondo nahastu beharko duzue, ore krematsu eta erregularra lortu arte. Ore horrekin, mascarponea nahastuko duzue, berriro ore krematsu eta erregularra lortu arte.

Honaino, guztia ondo? Bai, ezta? Beno, bakarrik falta zaizue platera prestatzea…

Bizkotxo bat hartuko duzue eta kafean bustiko duzue (kontuz, bakarrik pixka bat) eta katilu batean ipiniko duzue (molde bat aurkezteko... edo zerbait polita). Urrats hau errepikatu beharko duzue oinarria osatu arte, jarraian, goian mascarponeko orea zabalduko duzue. Lehenengo maila bukatzeko, txokolate beltza birrindua bota beharko duzue.

Erraza, ezta? Bai... Beno, azken urrats hauek errepikatu beharko dituzue moldea bete arte, hori bai, mascarpone geruza batekin amaituko duzue eta gainean, txokolate pixka bat hautseztatuta botako duzue.

Hau da emaitza posible bat:

Postre hau goxo-goxoa da, gainera, amaiera bikaina da edozein afari edo bazkarirako.

Rissoto perretxiko eta neguko boilurrarekin

Beno, beno, beno, badakizue nire jabeei janari italiarra asko gustatzen zaiela, baina azken bolada honetan zerbait arraroa gertatzen ari da etxean, ia-ia astero plater italiar bat prestatzen dutelako. Aste honetan arrozari txanda egokitu zaio, “rissotto”ari hain zuzen ere.

Errezeta pilo bat daukate nire jabeek eta agian, poliki-poliki aurkeztuko dizkizuet , gaur “Rissoto perretxiko eta neguko boilurrarekin” aukeratu dut. Hunkigarria, ezta?

Bi pertzonentzat egin zutenez platera, haiek honako osagaiak erabili zituzten:

180 gr. “arboreo” arroza.

15 gr. Neguko boilurra

700 ml. Oilasko salda (edo arrain salda)

Tipulin bat

Baratxuri-atal bat

100 ml. Ardo zuria

180 gr. Perretxiko (edo txanpiñoi)

40 gr. Gazta parmesanoa

Piper beltza

Olioa

Gatza

Hasteko arroza garbitu behar duzue. Gero, baratxuri-atala eta tipulina lumatu eta zatitu behar dituzue eta, hori eginda daukazuenean, perretxikoak (edo txanpiñoiak)  garbitu eta zatituko dituzue. Bitartean, salda sutan jarriko duzue.

Kazola batean, olio zorrotada bat botako duzue. Beroa dagoenean, tipulina ipiniko duzue eta han utziz ondo egosi arte. Memento horretan, ardoa, baratxuri-atala eta perretxikoak gehituko dituzue.

Kazolako ardoa lurrundu dagoenean, arroza eta gutxi gora behera saldaren herena gehitu beharko duzue. Dirudienez, urrats hau garrantzitsua da, beraz, arreta ipini behar duzue, soingaineko, errezeta egiten ari zarete...  Salda ia desagertu denean, beste heren bat gehituko duzue. Azken herena, gazta parmesanoa eta neguko boilur birrindua bota beharko duzue.

Bost minutu geroago, sua itzali eta kazola estali beharko duzue eta ia-ia “rissotto”a egina egongo da... krematsua... zaporetsua ... hmmm!!

Ez da zaila, ezta?

Emaitza hau da:

 

Plater hau primeran dago, edo gutxienez hori esan zuten bai nire jabeek, baita haien gonbidatuak ere.