Oilasko izter beteak

Orain dela gutxi, nire jabeak berriro sartu ziren sukaldean beste plater berezi bat prestatzeko, eta, ains! Amaitu zutenean, zelako usain ona zeukan platerak (oraindik biboteak milikatzen ari naiz).

Oraingo honetan oilaskoa aukeratu zuten platera egiteko. Bai, badakit, ez zen arraina ezta mariskoa ere, baina buah, ez da hura baino gutxiago...

Osagaiak (bi pertsonentzat, noski) hauek izan ziren:

2 oilasko izter
½ kuiatxo
½ piper berdea
½ piper gorria
½ tipula
Tomate bat
Baratxuri bat
4 txanpiñoia
Gatza
Olioa

Hasteko, oilasko izterren hezurrak kendu zituzten. Zuek zuen harakinarekin konfiantza baldin badaukazue, berari eskatu ahal diozue, bestela, har ezazue ganibet bat eta beldurrik gabe, hezurrak kendu behar dituzue... nire jabeen moduan.

Betea egiteko, baratxuria lumatu eta txikitu behar duzue, gero, zartagin batean ipini behar duzue urraztatzeko. Segidan, kuiatxo, piper berdea eta txanpiñoiak txikitu behar dituzue zartaginean sartu baino lehen, gero zartaginean ondo egosten uzteko.

Ondo egosita zegoenean, haiek barazkiak iragazi zituzten, gehiegizko olioa kentzeko. Badakizue olioa ona dela baina, bere kantitate zuzenean.

Gero, oilasko izterrak hezurrik gabe hartu zituzten eta gatza eta piperbeltza ipini zieten. Izterrak ondo apailatuta zeudenean, haien barrualdean barazki batzuk ipini zituzten eta... txa txan!! Memento honetan nire memento gustukoena iristen da... izterrak josi. Haiek sukaldeko haria erabili nahi zuten, baina ez zeukaten etxean, beraz zotz batzuk erabili behar izan zituzten.

Izterrak itxita zeudenean, labeko erretilu batean sartu zituzten eta erretilua labean sartu zuten, labea aurretik berotu eta gero. Erretilua 20 minutu egon zen labean, 180 gradutara ipinita. Minutu hauek pasata, ozpina zorrotada bat bota zuten eta 5 minutu gehiago utzi zuten labean.

Bitartean, saltsa prestatu zuten eta, hori egiteko, zartagin batean piper gorria, tipula eta tomate bat (jakina, zatituak) ipini zituzten ondo erreta egon arte. Jarraian, irabiagailuagatik pasatu zuten, saltsa fina lortzeko.

Beno, bakarrik gauza bat falta da, eta hau platera eraikitzea da. Aizue, hemen adibide bat daukazue:




Ups!! Oraintxe bertan konturatu naiz gauza batez, me me me!! Haiek zerbait berezi bat gehitu zuten, basmati arroz pixka bat. Primeran geratu zen (gutxienez, nire jabeen aurpegiek hori esan zidaten…).

Etxeko patxarana

Gaur ez zaituztet gehiegi nekatuko, gaurko errezeta oso motza delako eta gainera, gehiegi hitz egiteko gogorik ez daukadalako (ez naiz etxeko erregea? Hori bada :oP).

Beno, egia esateko, gaur azaltzen dizuedan errezeta prestatzea oso erraza da eta, aldi berean, osagaiak lortzea oso neketsua izan daitekeelako (beno, agian basaranak dauzkazue etxeko lorategian, me,me, me!!).

Beno, banoa! … Gaur nola egin behar duzue etxeko patxarana azalduko dizuet.

Osagaiak hauek dira:

600 gr. Basaran
¾ lt. Anis goxoa
¼ lt. Anis lehorra
5 kafe pikor
1/3 kanela-zotz
Limoiaren azala zati bat

Konturatu zarete, ala ez? Beno ba, konturatu ez direnentzat osagai hauek patxaran litro bat egiteko direla esango dut. Bi litro nahi baldin badituzue, osagaiak bitik biderkatu behar dituzue. Hiru litro nahi baldin badituzue, hirutik biderkatu behar dituzue osagaiak. Eta horrela denbora guztian.

Beno, hemendik argi eta garbi dago, baina galdetuko didazue: Nola egin ahal dut etxeko patxarana?... Oso erraza da.

Botil edo bonbilla bat hartu behar duzue, eta barrualdean osagai osoak sartu behar dituzue eta kitto. Beno, kitto ez, ontzia leku ilun batean ipini behar duzue (oso garrantzitsua da, prozesua iluntasuna behar du, patxaran txar bat lortuko duzue baldintza hau betetzen ez bada).

Eta bakarrik gauza bat falta da: pazientzia, patxarana lortzeko lau edo bost hilabete behar direlako.

Azkenean, emaitza honako hau izango da:





Aizue, kontuz patxaranarekin, azken kopa normalean arriskutsua delako… me, me, me!!

Barazki kaneloiak hirugihar-ukitu batekin

Bat, bi, hiru eta, ia-ia, lau hilabete daramatzat errezeta bat idatzi gabe. Buah! Zer gaizki! Zorionez, pasa den igandean nire jabeak plater berezi bat egin zuten, eta noski, ni han nengoen espiatzeko (bai, bakarrik espiatzeko, badakizue haien esaldi gustukoena... “ hau ez da katutxoentzako janaria ”).

Bata bestearen atzetik, osagaiak prestatu zituzten eta hauek izan ziren:

8 kaneloi-plaka
100 gr. kuia
½ kuiatxo
½ tipula
½ piper berde
50 gr. hirugihar
Irina koilarakada bat
Gatza
Olioa

Ah! Gogora ezazue: haiek bi dira, eta osagai hauek bi pertsonentzako dira... gero erantzukizunak ez dizkidazue eskatu, hmmm.

Beno, hasteko, barazki guztiak txikitu zituzten. Bitartean, zartagin bat olioarekin suan ipini zuten. Olioa berotuz gero, tipula eta piper berdea ipini zituzten. Bost minutu geroago, kuia, kuiatxoa eta hirugiharra ipini zituzten eta suan utzi zituzten bost minutuetan, ondo frijitzeko. Buah! Zelako usain ona somatzen zen... hmmm!

Bitartean, edalontzi batean ura egostera ipini zuten, kaneloi-plakak prestatzeko (urrats honetan, uste dut kaneloi-plakak egosteko fabrikatzailearen argibideak irakurri behar dituzuela... izan ere, ez dakit zer motatako kaneloi-plakak erabiliko dituzue.)

Plakak prestatzen zituzten bitartean, bexamel bat prestatu zuten. Nola? Beno, oso erraza da: beti bezala, me me me! Horrela: esne-ontzi batean, olio pixka bat gehitu zuten. Olioa beroa zegoenean, tipula txikituta gehitu zuten. Minutu pare bat geroago, tipula urrezkoa zegoenean, irin koilarakada bat gehitu zuten eta dena ondo nahastu zuten orearen homogeneotasuna lortzeko. Orea lortu zutenean, esnea gehitu zuten gatz pixka batekin eta berriro nahasten zuten, pikorren eraketa saihesteko.

Plakak prestatuta zeudenean, freskatu zituzten. Bitartean, bexamel pixka bat banandu zuten eta barazkiei gehitu zioten, eta noski, dena nahastu zuten.

Azkenean, lan dibertigarriena iritsi zen: plakak barazkiaz bete. Ai ene, janaria ukitzea nola gustatzen zait!

Beno, azkenik kaneloiak estali zituzten bexamelarekin, gaztaz hautseztatu eta labean sartu zituzten, gainerretzeko.

Zelako itxura zeukan. Ala ez?



Azkenik, esango dizuet bere itxuragatik pentsa dezakegun baino askoz hobeagoak ziren.

Baisakhi Jatetxea - Palma de Mallorca

Haserretuta nago! Beno, haserretuta ez, baina harrituta bai... nire jabeak oporretan Mallorcara joan ziren eta, noski, haiek ez ninduten haiekin eraman nire lekua herrian zegoela esanez. Haiek esaten dute Mallorcan hondartza eta kala pilo bat daudela eta, orokorrean, oso politak direla. Hau guztia, noski, gure herrian ez da aurkitzen, baina beno, hori ez zait inporta katutxo polit bat naizelako. Gainera, hondartzetan aurkitzen diren alemaniarrak eta giriak ez zaizkit batere gustatzen… Puaj!!!

Beno ba, nahiz eta haiek Palma de Mallorca izugarri gustuko izan, dirudienez ez dituzte jatetxe berezi gehiegi ezagutzen. Eta, noski, nire jabeak frankizietan bakarrik jaten ezin dutenez bizi, jatetxe polit eta dotore bat bilatu behar zuten izugarrizko kapritxo bat zeukatelako. Eta, nik, zer egingo dut? Ba haien intimitate gastronomikoak hemen idatzi, hau da, azken bolada honetan egiten dudana.

Palmako itsas ibilalditik bueltatxo bat ematen zeuden eta, bat-batean, jatetxe berezi batekin topo egin zuten, zorua arrosa petaloz beteta zeukana eta bere leihoetatik espezia usain handi bat botatzen zuena. Jatetxe honen izena “Baisakhi” da, eta, bere izena aztertu eta gero, argi eta garbi geratzen da indiar jatetxe bat dela.

Entzun dudanaren arabera, izugarrizko sorpresa izan zuten jatetxeko mahaira ailegatu zirenean: Mantela arrosa petaloz beteta zegoen, eta, erdian, argizari polit bat zegoen, giroa argitasun handiz betetzen zuena. Gainera, mahairaino Gupta jauna eraman zituen (hau da, jatetxearen jabea eta sukaldeko nagusia) eta, aulkietan eseri eta gero, zerbitzari bat agertu zen kopak ardoz eta ur freskoz betetzeko.

Bigarren sorpresa, haien arabera, bi minutu pasa zirenean hartu zuten, Gupta jauna lehendabiziko platerarekin agertu zelako. Baina, platerarekin batera, bost ontzi ekarri zituen, bost saltsa mota desberdin egonez ontzi bakoitzean. Gupta jaunak esan zien hiru saltsa leun zeudela, baina beste biak “debekatuta” zeudela izugarrizko azkura eragiten zutelako.

Haien kasuan, umeak bezala direnez, “debekatuta” hitza entzun eta gero, bi saltsa horiek frogatzera joan ziren zuzenean… Haien elkarrizketa entzun nuenean, uste dut haien mingaina erretzen ari zela oraindik…

Gaizki ez badut gogoratzen, lehendabiziko platera haragi-bola batzuk zeuzkan, 2 “kebab” modukoa, beste bi, oilaskoarekin eta barazkiekin, eta beno, agian beste bi zapore desberdinekin (sentitzen dut, baina ez dut gogoratzen, eta uste dut ezta haiek ere).

Nagusiaren semeak bigarren platera ekarri zien: oilasko hanka plantxan egina curryarekin nahaspilatua eta mendarekin estalita. Egun horretara arte, menda freskoa ez zuten inoiz dastatu. Uste dut, hori asko gustatu zitzaiela, haien mingaina itzali zuelako (Me me me... gaixoak!).

Geroago, benetako “delicatessen” bat ekarri zien: bost kutxa txiki bost benetako curryekin, plater bat basmati arrozarekin eta indiar ogi ore selekzio batarekin (zehazki, bost ogi desberdinak). Curryak izan ziren:

• Oilaskoa curryarekin: Bai, tradizionala, baina zapore bereziarekin.
• Basurdea curryarekin: Zelako izena! Ala ez? Beno, haien iritziz izenagatik espero zuten bereziagoa izatea.
• Txahala curryarekin: leuna eta gozoa. Esaten arabera: “izugarri gozoa zegoen”.
• Banana curryarekin: maitemindu zien. Goxoa espeziekin. Esaten arabera, ia borroka egin zuten azken zatia hartzeko (Zelako taldea!)
• Garbantzuak curryarekin: harrigarria!! Nahiz eta estetikoki ez zitzaien gustatu dena jan zuten, eta gainera, begiramenak gabe.

Bukatzeko, postreak ekarri zizkien, mangoko tarta zati bat eta koko litxarreriak. Ah! Eta benetako indiar te bat.

Jakin-minen arabera, zerbait berezi bat azalduko dizuet: zerbitzariak afaria hasi baino lehen, eskuoihal bat ekarri zioten eskuak garbitzeko, eta horren ordez, afaldu eta gero nagusiaren semeak eskuak busti zizkioten... arrosa perfume batekin! Eta, haien ustez, usain miragarri bat egiten zuen. (Puaj! Niri perfumeak ez zaizkit gustatzen... gorroto ditut!!)

Dena 32,90€-ren truke (BEZa barne sartuta), ondo ikusita, ia-ia ganga bat da.

Baisakhi jatetxeak zerbait arraroa dauka, konturatu zaizue? Bai, jatetxea ez dauka karta! Bakarrik dastatzeko menu bat dauka, baina erdipurdi aldatzen dute, beraz, jatetxera joan nahi baduzue, ziur aski, azaldu dizuen menua ez duzue aurkituko, Gupta jaunak zerbait desberdina prestatuko duelako.

Nire jabeei gustatu zitzaien, bai dekorazioagatik, bai haiekin izandako jokaeragatik, eta noski, hau guztia originaltasuna eta janari kalitatea ahaztu gabe. Nire jabeek 8 bat ipini zioten, hau da, gomendagarria da, soingaineko eskarmentu berriak gustatzen bazaizue. Ziur aski, haiek errepikatuko dute.

Joan baldin nahi baduzue, hemen uzten dizkizuet bai helbidea, bai telefonoa.



Baisakhi jatetxea
Gabriel Rocako etorbidea, 8
07014 Palma de Mallorca

Telefono zenbakia: 971 736806

ROOT Jatetxea - Madril

Beno, beno, beno, zelako asteburua pasatu zuten! Haserretuta jarraitzen dut haiekin. Uste nuen katutxo politak (ni bezalakoak) erregeak ginela, baina nire etxean uste dut ezetz! Agian nire jabeak errepublikanoak dira, baina, asteburu horretan, etxean geratu nintzen haiek Madriletik zenbiltzaten bitartean. Kaka zaharra!!

Gogoratuko duzue segur aski nire jabeak Madrilera joan zirela nire “esklaboaren” urtebetetzea ospatzeko, bai? Beno, han, turismoa egin zuten, eta noski, jatetxe batzuk bisitatu zituzten eta nik egoera hau aprobetxatzen dut hainbat kritika idazteko. Miau! Nola gustatzen zaizkit iritziak zintzilikatzea!

Orain dela gutxi, nire iritzia “Restaurante Basarri”ri buruz azaldu nizuen. Gaur beste jatetxe batek txanda hartzen du, “Root” izena daukana. Jatetxe hau, “Vips” taldearen barruan dago (uste dut denok talde hau ezagutzen dugula, ala ez? “Vips”, “Ginos”, “The Wok”, etab. dauzkate... orain bai?). Beno, “Root” jatetxea pixka bat berezia da, jatetxe bakar bat delako eta “Vips” taldearen webgunean jatetxe esklusibo bat bezala saltzen dutelako.

Jatetxera heldu zirenean, zur eta lur gelditu ziren. Zer polita zen! Dekorazioa bikaina da, bai materialegatik bai argiztapengatik. Dena ongi ahokatzen da eta hau, haien iritziz, erosotasuna ematea laguntzen da (badakizue, katuak dastamen desberdin bat –eta hobea- daukagu).

Jatetxe hau lurpeko batean kokatuta dago eta egia esateko, sarbideko bidea oso orijinala da: eskailerak lanpara batean biltzen dira (eta lanpara hau sustraiak sinbolizatu nahi ditu)... Sustraiak lurrean hasten dira, hori da sinboloa eta hortik jatetxeak bere izena hartzen du. Haien ustez, hau, zerbitzuarekin batera, jatetxearen alderik onena da.

Dena den, hizketaldi luzea izan zen janaria desengainu handia izan zelako. Zergatiak? Beno, hurrengo lerroetan arrazoiak azalduko dizkizuet. Prestatuta zaudete? Bai? Ba ala, goazen!

Kartari begirada bat eman ziotenean, sorpresa atsegin batekin topo egin zuten, plateren izenak oso iradokitzaileak zirelako, eta egoera honek, nola ez, zalantza asko ekarri zizkien: Zer platerak aukeratu ahal zituzten? Gainera, asteburuetan, “Root” jatetxeak ez dauka menua!!

Azkenean, aukeratutako platerak hauek izan ziren:

Hasierako platerak

• Foieko terrina sagarra karamelatuarekin.
• Patata errea izokin ketuaz betea.

Nagusi platerak

• Perretxikoko lasagna.
• “Tagliatelle” marisko nahasketa batekin

Postreak

• Txokolate zuri emultsioa “Oreo”© galletekin
• Marrubizko tiramisua.


Haien ustez, hasierako platerak kaskarrenak (edo eskasenak) izan ziren (baita izokina zeramana ere). Sagarra karamelatuaren zaporea ez zen batere ona, plater berean zetorren “foie”arekin gauza bera gertatzen zen eta, beste aldetik, patata errea oso pobrea izan zen, oso gutxi landutako platerra zirudien eta, gainera, “Ginos” jatetxeko plater batekin berdintasun susmagarria zeukan, baina noski, garestiagoa zen.

Plater nagusiak nahiko hobeak izan ziren, nahiz eta nortasunik ez izan; onak izan ziren, baina zerbait falta zitzaien. Gainera, haien itxura eta zaporea gogoratzen zuten, agian... bai, “Ginos” platerak antzekoak zirela esatea zuzena izango zen.

Postreei buruz, orijinalak eta desberdinak zirela esan behar dugu, aurkezpen onarekin eta zapore hobearekin. Bakarrik gauza bat txokolate emultsioari buruz: postre hori oso erraza zen, bakarrik “Oreo” galleta txikituak txokolate zuria deseginekin, eta noski, haien iritziz, hainbeste diru ordaintzea ez du merezi.

Azkenean, beno... haiek giroa eta zerbitzuko kalitatea azpimarratu zituzten, baina argi eta garbi daukate jatetxe honek filosofiaz aldatzen ez bada, haiek ez direla etorriko, “Root” jatetxean eskaintzen duten janaria huts egiten duelako, eta hau jatetxe batean okerrena da. Gainera, plater gehienak “Vips” taldearen beste jatetxeetan aurkitzea erraza da (beste izen batekin, hori bai)

Guztiarekin ere, nire jabeek 5.5 bat ipini zioten, giroagatik, dekorazioagatik eta zerbitzuagatik batez ere.

Hala ere, joateko gogoa baldin badaukazue, oraintxe bertan bere helbidea utziko dizuet. Hori bai, gaur bere telefonoa ez du ipinikok, erreserbak ez dituztelako onartzen.




Restaurante ROOT
C/ Virgen de los peligros, 1
28013 Madril