Espinakak bexamelarekin

Bai, badakit, hau ez da ohiko kontua baina beno, katutxo arraro bat naiz... batzuetan barazkiak jatea gustatzen zait, gutxienez gure etxean bezalakoak prestatuak, bere gehigarriekin (urdaiazpikoa, ganbatxoak, etab.) ... mmmm,, biboteak milikatzeko, beraz, banoa!

Bi pertsonentzako osagarriak (Niri ez naute ia inoiz taldean sartzen)

400 gr. espinaka
¼ tipula
Urdaiazpiko xerra bat edo 50gr. ganbatxoak (Gehigarri bezala)
Gatza
Olioa
100 ml. Esnea

Agerikoa da, espinakak freskoak beti izoztuak baino hobeagoak dira, nahiz eta nire jabeak maiz Frudesa-ren espinaka izoztuak erosi (haien ustez, antza handiena daukatenak baina izoztuak freskoak baino erosoagoak dira, banakako dosietan daudelako).

Prestakuntza oso erraza da. Ni bezalako katu bat ere egin ahal dut, bakarrik espinakak 10 minutuan egosi behar dira (ur gazian, noski!), eta kitto.

Ondo egosi eta gero, bexamel bat prestatu behar dugu. Nire jabeak, batzuetan, errezeta aldatzen dute: egun batzuk, urdaiazpikoaren zatitxoak gehitzen dituzte, beste egun batzuk, ganbatxoak (hmmm!!), hori bai, beti tipula-laurdena xehatua gehitzen dute.

Nola? Orain... irakurri, mesedez.

Esne-ontzi batean, olio pixka bat gehitzen dute. Olioa beroa dagoenean, tipula gehitzen dute. Tipula urrezkoa dagoenean beste osagarriak gehitzen dituzte (adibidez: urdaiazpikoak, ganbak eta abar). Segidan, irin koilarakada bat gehitzen dute eta dena ondo nahasten dute ore homogeneitasuna lortzeko. Lortzen dutenean, esnea gehitzen dute gatz pixka batekin eta berriro nahasten dute, pikorren eraketa saihesteko.

Orea loditu arte nahastu behar da, uste dut bakarrik 2 minutu behar ditugula. Memento honetan, espinakak gehitzen dituzte eta ondo nahasten dituzte. Azkenean, orea erretilu batean labearentzat jartzen dute eta labean jartzen dute gainerretzeko.

Beharbada, arraroa iruditzen zaizue, baina katutxo honi, espinakak asko gustatzen zaizkio, baina beno, gutxienez, hauek errezeta hori primeran egin dute.

Dolomiti jatetxea - Vitoria-Gasteiz

Oraindik ezin dut sinetsi, pasa den larunbatean, nire jabeak etxean utzi ninduten, afari batez gozatu gabe (azal lodia daukate gero!!)... ospakizuna zuten, eta, noski, etxean ezin dute egin, nirekin, ez... kanpora zihoazen.

Zorionez, etxera bueltatu zirenean zeukaten aurpegiarekin… Nik esaten dut: gure etxean denetarik dago eta gainera, katutxo polita eta maitekor bat dago ere bai.

Azkenean, kasurik ez dute egin. Italiar janaria jatea aukeratu zuten afaltzeko, eta noski, jende guztia esaten zuenez Dolomiti jatetxea onena zela, Dolomiti jatetxera joan ziren.

Non dagoen? Ah noski, ba gure hirian dago, Gasteizen (Araba), Floridako parkearen ondoan, Ramon y Cajal kalean, 1 zenbakian hain zuzen ere.

Esan zuten arabera, tokia txikia da. Bi giroetan banatuta dago: tabernako gunea, mahaitxo batzuekin, jantokia beteta dagoenean, mahai horiek erabiltzen dira, gauza normala, hori bai... eta bigarren gunea, jantokia da. Jantokian, 10 edo 12 mahai neurri desberdinak aurkitzen ditugu, izkina batean, leku gozoena aurkitzen dugu ere bai, postreen gunea (gehienak etxekoak dira, edo hori esaten dute), eta azkenean, lekuko ikusgarriena: egurrezko labe bat, pizzak egosteko.

Apainketa, Mediterraneoaren antza du, baina bere zainketa eskasagatik eta bertatik pasatzen den jende piloagatik, Dolomiti jatetxea zahar antza dauka, Mediterraneoaren jatetxe baten antza baino gehiago.

Zerbitzua, besterik gabe, jantokia betetzera ohituta daude, horregatik, ia ia platerak bitartean atseden hartzea ez dute uzten (arraioa! Nik bezalakoa janaria eskatzen dudanean...). Uste dut, hoztasuna eta zerbitzuaren urruntasuna txarrena dela, denak atzerritarrak direlako (uste dut, arraroa dela, italiar jatetxea izatea, baina italiarrak gabe!!).

Prezioa? Beno, egia esateko, garestia emategatik. Pizza gehienak, 14 euro balio dute, eta pasta, pixka bat gutxiago, baina hala ere, garestia da, pasta freskoa baita (baina ez da etxeko pasta... Norbaitek etxeko pasta nahi badu, hobeto “Ristorante l’oliva”-ra joan daiteke... ai ene! .... zelako bakailaozko tortelliniak...).

Azken finean, nire jabeen arabera, “Restaurante Pizzeria Dolomiti” justu-justu gainditu du (esan zuten, bakarrik 5.5 ateratzen duela), eta soingaineko pizza zaporengatik... egurrezko labean prestatuak. Gainerakorako, hobe beste jatetxe bat, baita frankizia bat ere.

Hala ere, joateko gogoak baldin badituzue, helbidea hemen uzten dizuet:

“Restaurante Pizzeria Dolomiti”
Ramón y Cajal kalea, 1
01007 Vitoria-Gasteiz (Araba)
Telefonoa: 945.23.34.26 (deitu erreserba egiteko. Bestela, tabernan denbora luze emango duzue itxaroten).

Gnocciak

Miua!! Duela asko ez dudan idatzi eta hori falta sentitzen dut, baina ez da nire errua, azkenean sukaldean sartzen direnean, atea irten dute. Ez dakit zergatik, baina hitz egin beraiekin.

Beno, pasaden larunbatean, nire nagusiak berriro saiatu ziren… berriro ere sukaldean sartu ziren! Baina, oraingo honetan, niretzat ez zuten janaria prestatzen oso gozo-gozoa… dena den, nahiz eta plater hori nazkagarria izan ni bezalako katutxo zoragarri eta katxarroentzako, uste dut pertsonarentzat zuek bezalakoak, gustatu asko ahal du… nire jabeen arabera, gnocchi izena jasotzen du prestatu zuten gauza fin hori.

Egia esan, erraza bezain entretenigarria egiteko den plater aparta da (ni arrain falta sentitzen dut).

Osagaiak dira:

500 gr. Patata
150 gr. Irina
Arrautza bat
Gatza
100 ml. Esne-gain
Perretxikoko era askotako
Tipula erdi
Baratxuri-ale bat

Eltzean ur gaziarekin patatak sartu zituzten, hogei bat minutan egosteko (garbiak baina lumatu gabe). Truku bat: patatak egos itzazue laban batekin sustatzen arte labana erraz eta garbi atera arte. Segidan, patatak lumatu zituzten eta patatak zapaldu zituzten patata-purea mota bat lortzeko.

Patatak ipini zituzten kaikuan eta arrautza irekita gehitu zuten. Segidan, nahasketarekin hasi ziren, eskuak erabiliz. Pixkanaka-pixkanaka, irineko kantitate gutxiak gehitzen zituzten itzurtirako pikorrik egitea bitartean nahasten jarraitu zuten.

Oreak bere eskuetan itsasten ez zenean oratzeari utzi zioten. Segidan, orea-biribilkitxo batzuk egiten zituzten. Orea-biribilkiek lodiera zeuzkaten bere hatz handiak bezalakoa. Orea-biribilkiak lortu zituztenean, haiek oreak zatiz mozten (zentimetro batek zeuzkaten bakoitzak, gutxi gorabehera).

Segidan, eltze bat ur gaziarekin jarri zuten sutan eta egosten hasi zenean, gnocchiak gehitu zituzten apurka-apurka. Egia esateko, azkar egosten ziren, bakarrik pare bat minutu kostatu zen. Teknika da kantitate txikietan egosten eta uretik atera azalean agertzen direnean.

Esan zuten arabera , gnocchiei edozein saltsa ondo dagokie (adibideak: tomate, perretxiko edo pesto saltsak). Oraingo honetan, tokatu zen saltsa bat perretxikoekin eta esne-gainarekin. Horientzat, zartagin txikian sartu zuten tipula ebakia. Egosi zenean, perretxikoak ebakiak gehitu zituzten eta, azkenean, prest zegoenean, gehitu zuten esne-gaina eta gutxi utzi zuten pixka bat. Azkenik, gehitu zituzten gnocchiak kreman eta minutu pare bat sua astitsuan utzi zituzten.

Horrela geratu zen platera:



Bai esan dizuedan moduan nire gustuarentzat, arrain pixka bat falta zaio (ai ene! Zer gozoa dago!!!) baina haientzat: mundiala zegoen!!

Moussaka

Atseden-egun batzuk geroago, errezeta bat kontatu nahi dizuet. Errezeta hau nire jabeek aldizka egiten dute. Ez dakit ondo nola esaten den, hizkuntzak ez direlako nire indar-gunea. Haien iritziz, bere izena “Mousaka” da.

Osagaiak ateratzen zituzten bitartean, kontatu zuten “mousaka”-ko bertsio batzuk daudela. Oraingo honetan, Greziako bertsioa egin zuten, eta hau da esango dizuedan errezeta.

Atera zituzten osagaiak izan ziren (bi pertsonarentzat):

2 Alberjinia
250 gr. txekorraren eta txerriaren haragi txikitua (Grezian, arkume haragia erabiltzen dute)
Arrautza bat
Tipula erdia
Gazta-hautsa
Olioa
Gatza

Lehenik, alberjiniak garbitu zituzten eta txortentxo berdeak moztu zituzten. Jarraian, alberjiniak moztu zituzten luzetara era finean, gutxi gora behera zentimetro erdiko lodierarekin.

Segidan, kazolan ur gaziarekin alberjiniak sartu zituzten. Urrats hori saltatu ahal dugu, baina, gero, alberjiniak olio gehiegi hartzen dute eta hori txarra dela esaten dute. Nire jabeak, hamar minututan irakiten utzi zituzten eta, ondoren, alberjiniak zukatu zituzten.

Zartagin zabal batean olioa jarri zuten. Olioa berotu zenean, alberjiniako orri bakoitza sartu zuten zartagina. Zartaginetik atera zituztenean, sukaldeko xukapaperraren azpian ipini zituzten, olio gehiago xurgatzeko.

Azken alberjinia orria frijitu eta gero, zartagin berean, tipula moztuta gehitu eta gorritu zuten, minututxo batean gutxi gorabehera. Segidan haragi txikitua gehitu zuten, gatza eta piper apur batekin. Haien ustez, olio erre pixka bat gelditu bazaizue, momentu honetan gehitu ahal duzue zartaginean, haragia goxoagoa geratzeko.

Labearentzako erretilu batean, "Moussaka" prestatu zuten. Alberjiniako geruza bat, haragiko bat eta, gero, beste alberjiniako geruza bat. Alberjinia gelditu bazaizue, beste geruza bat gehitu ahal duzue, baina uste dut, kantitate gehiago egitea hobea dela. Honela, egun gehiagorako edukiko dugu (uste dut, atsedenarekin hobetzen dela).

Azkenean, tokea emateko, arrautza bat platerean irabiatu zuten eta azken alberjiniaren geruzaren azpitik sakabanatu zuten, barrurantz sartzen zelako.

Azkenik, gazta-hautsa pixka bat jarri zuten, eta guztiarekin ere, labean sartu zuten gratinatzeko hiru edo lau bat minutu, “Moussaka” urreztatu arte.

Halaxe gelditu zen,




Badakizue, arrainak gustatzen zaizkit, baina ene!!... jateko gozo-gozoa da “Moussaka” hau.

Lau gutiziako fideoak

Ai ama! Nire jabeak, beti bezala, plater goxo-goxoak egiten sukaldean! Zergatik egiten dituzten plater guztiak itxura hori daukate?

Beno, hasteko, plater hau egiteko erabili zituzten osagaiak esango dizkizuet (bi pertsonentzako)

200 gramo fideo
50 gramo kakahuete
50 gramo ilar
50 gramo ganba txiki
Soja saltsa
Arrautza bat
Gatza
Olioa

Hasteko, kazola batean ura ipini zuten, gatza eta olioarekin batera, bitrozeramikan berotzeko. Ura bere irakite puntura ailegatu zenean, fideoak barruan jarri zituzten. Kontuz! Ez utzi fideoak uretan 8 minutu baino gehiago, bestela desegingo dira eta. (Eta janaria, osoa badago, hobeto).

Fideoak egosten utzi zituzten eta, bitartean, arrautzarekin tortilla frantses bat egin zuten. Horretaz gain, beste kazola batean, ilarrak egosten jarri zituzten 8 minutuz. Minutu horiek pasatu eta gero, zartagin batean ganba txikiak frijitu zituzten eta, bere puntura ailegatu zirenean, ilarrak, tortilla frantsesa eta kakahueteak bota zituzten.

Geroago, fideoei ura kendu zieten eta beste gauza guztiekin batera nahastu zituzten zartaginean. Gainera, momentu honetan soja saltsa pixka bat bota zuten, platera horrela geratuz.





Zelako itxura, ezta? Benetan penagarria da horrelako janaria katuentzat ez izatea…

Miau!!